Hier kunt u reageren op het ervaringsverhaal van Karin. Zie http://www.kahler.nl/informatie/ervaringen/karin-genezen/
Edited by bsibbing on May 14, 2009 at 11:14 AM

Beste Karin,
In jouw verhaal herken ik zoveel punten die ook op mij van toepassing kunnen zijn. Ten eerste dat je met al je klachten niet serieus genomen wordt, in de eerste plaats door de huisarts en zelfs ook door specialisten. Voor stamceltransplantatie kom ik niet in aanmerking gezien mijn leeftijd (75). Zoals je misschien in mijn ervaringsverhaal hebt kunnen lezen is mijn motto leef vandaag, piekeren heeft geen zin, dat maakt niemand vrolijk, je partner niet en alle mensen uit je omgeving, Ook dit vind ik in jouw verhaal terug. Leef bewuster en probeer te genieten van elke dag dat je er nog bent. Jij bent nog jong en dat maakt de aanvaarding toch wat moeilijker dan voor mij die al een heel leven achter de rug heeft. Goed contact met je hematoloog is van groot belang en ik hoop ook dat mijn verhaal je nog wat extra steun biedt, zoals het vastleggen van alle gegevens over je ziekte, door openlijk en eerlijk te praten over Kahler met iedereen uit de omgeving voorkom je dat vrienden en kennissen je de rug toekeren. Ik wens je veel sterkte toe. Je bent op de goede weg.
Barend

---

Hallo Barend,

Ik probeer het leven te accepteren zoals het komt. En dat doe jij ook. Je kan wel in de put gaan zitten, maar het helpt echt niet. Daar word je niet beter van. Maar in mijn eerste jaar na diagnose waren er echt wel momenten dat ik in paniek was over hoe het nu moest mijn kinderen als ik er niet meer zou zijn. Ze waren toen 7 en 9 jaar. Zou mijn man het wel aankunnen alleen (achteraf weet ik dat hij dat dus echt wel gekund had)? Maar aan de andere kant kon ik ook weer snel de knop omdraaien om weer bij de dag te gaan leven en te genieten van de dag en het moment. Tot mijn verbazing was ik juist in die tijd erg gelukkig, ondanks de onzekerheid. Heel raar, omdat ik, zeker achteraf gezien, besef dat het voor mijn man en kinderen heel zwaar geweest moet zijn. Maar juist daarom probeerde ik het leven zo licht mogelijk te maken en zo vrolijk mogelijk te zijn. En alles van de positieve kant te bekijken (alhoewel een ander het niet in z'n hoofd moest halen mij te vertellen dat ik vooral positief moest blijven). Ik was altijd aan iedereen aan het vertellen dat het wel goed zou komen. De bedrijfsarts en de huisarts hebben me wel eens gevraagd of ik wel besefte wat er aan de hand was Dat was wel de reden dat ik er wel alles aan gedaan heb een behandeling te krijgen die genezing kon brengen. 100% zekerheid heb ik niet, maar wel 80 tot 90% dat ik de ziekte niet meer terug krijg. En dan begint het 'echte' leven weer en ga je je na verloop van tijd weer druk maken om 'kleine' dingen. Maar af en toe sta ik wel stil bij het feit dat ik ongelooflijk blij mag zijn met hoe het nu met mij en mijn gezin gaat.
Ik vind jouw verhaal erg mooi om te lezen. Je kunt mooi schrijven.

Met een hartelijke groet,
Karin

Beste Karin,

Ik kan me helemaal vinden in jouw benadering van omgaan met Kahler. Je bent op de goede weg bezig, waardoor het voor iedereen in jouw omgeving gemakkelijker is met jouw ziekte om te gaan. Ik wens je heel veel optimisme en goeds toe en dat wilde ik nog even zeggen.

Groetjes, Barend

---