Weblog

Mama liet een scheetje

Na de eerste euforie van het thuis zijn (zo fijn) en de getallen die stijgen (echt super) merk ik nu soms ook de andere kant.

Anna

De naweeën van de chemo (inmiddels 4 weken geleden) blijven aanhouden. Mijn smaakpapillen zijn danig in de war. Het meeste smaakt nergens naar. Maar soms ook proef ik zout terwijl ik iets eet dat zoet is. De misselijkheid is ook nog niet helemaal weg. Daarnaast speelt m'n maag op. 25 pillen per dag vindt m'n maag geen goed idee.

Maar - goed nieuws - mijn darmen beginnen het weer wat beter te doen. Gisteren kon ik voor het eerst in 4 weken weer eens scheten laten. Helaas heeft er wel iemand een toeter op mijn kont geplaatst, ze knallen eruit. Suzanna vindt dat wel grappig ('hihi mama liet een scheetje') maar Martijn is er wat minder van gecharmeerd.

Mijn bloedwaardes stijgen met wisselende snelheid. Bloedplaatjes zijn nu 400 (normaalwaarde 150 - 400). Echt super! Vanaf mijn 17e zit ik al onder de 150. Ik mag vanaf deze week de kaasschaaf weer gebruiken :). Witte bloedlichaampjes zijn 2,8. De afgelopen 13 jaar schommelden ze rond de 2,7. Vanaf 4 begint de normaalwaarde. Mijn Hb blijft nog even steken op de 5,2. Maar de artsen zien dat er al veel jonge rode bloedcellen worden aangemaakt. In de komende weken zal mijn Hb dus wel gaan stijgen. Mijn neutro's (die zorgen voor de afweer) waren minimaal gestegen naar 0,58. Maar dat komt wel, zei de arts.

Ik ben wel erg moe. Het wisselt per dag, en per moment van de dag, hoeveel ik kan. 's Middags ben ik na mijn slaapje niet vooruit te branden. Pas als ik avondeten binnen heb, kan ik weer wat doen. Toch voel ik me stukken beter dan na de transplantatie in januari. Ik doe de was weer zelf. Ik kook een paar keer per week. En vanochtend ben ik alweer met Martijn en Suzanna een paar winkels in geweest. Heerlijk dat dat allemaal alweer zo snel kan. En voor de rest moet ik gewoon nog even geduld hebben.

Bron: Anna