Weblog

Zwaar

Het valt me deze week zwaar in mijn isolatiekamer. Ik heb weer een stuk meer last van misselijkheid dan vorige week. Gister en vandaag was ik zo moe dat ik een groot deel van de dag mijn bed niet uit kwam.

Anneke

Het eten hier krijg ik bijna niet weg; ik maak zelf haast geen speeksel aan door de chemo, het eten hier is vrij droog (en niet bijzonder lekker) en mijn smaak is ongeveer geheel verdwenen. Ik doe mijn best te eten. Gister moest een van de verpleegkundigen om me lachen toen ik met een vastberaden kop, hap na hap van mijn andijviestampot naar binnen werkte. 'Goed zo vrouw!' zei ze. 'Laat je niet klein krijgen.'
Verder heb ik nu twee avonden op rij verhoging (37,8). Daar werd ik gister echt even panisch van. Ik wil niet weer zo ziek worden als de vorige keer.

Nu het lichamelijk net even wat minder gaat, komt ook af en toe meneer Paniekaanval om de hoek kijken. Ik heb dan het gevoel dat ik geen lucht meer krijg, en dat ik ECHT NAAR BUITEN MOET. Ik wil zo graag naar huis!

Toch was het niet alleen een vervelende week. Mijn witte bloedlichaampjes lijken al enigszins te stijgen. Wat bizar snel zou zijn als dat zich doorzet.

Verder is de aktiviteitenbegeleiding langsgeweest met mozaïeken. En heb ik vanochtend geschilderd met de creatief therapeute en een vriendin. Dat was erg leuk om te doen!

Hopelijk voel ik me gauw weer iets fitter zodat ik wat meer afleidende dingen kan doen en angst- en paniekgevoelens naar de achtergrond verdwijnen.

Bron: Anneke